Gijp – Michel van Egmond

René van der Gijp is een markante persoonlijkheid. Niet voor niets werd hij in 2010 genomineerd voor de Televizier Talent Award. En niet voor niets is hij één van de fundamenten onder het succes dat leidde tot het winnen van de Gouden Televizierring door Voetbal International in 2011. In 2012 is Van der Gijp ook nog eens verkozen tot TV-persoonlijkheid van het jaar door de luisteraard van Radio 538. Maar het leven van Van der Gijp kent niet alleen maar hoogtepunten. Een diepe inzinking zorgde er in 2011 voor dat Van der Gijp al zijn activiteiten op een lager pitje moest zetten. Genoeg ingrediënten voor een meeslepende biografie dus.

En daarin is Michel van Egmond wel geslaagd. De anekdotes van vroeger, de verhalen van nu en het omgaan met alle aandacht leveren voldoende sappige verhalen op. Het boek leest makkelijk en snel en veel situaties zullen de voetballiefhebbers bekend voorkomen. Gijpie had lange tijd het geluk aan zijn zijde en met zijn positieve levensinstelling kwam hij overal mee weg. Zijn humor sleepte hem overal doorheen. En mensen vonden hem leuk.

Vaker en vaker werd Van der Gijp benaderd voor lezingen en presentaties. Vaker en vaker werden hem verwachtingen opgelegd. En laat nou juist dat iets zijn waar Van der Gijp niet zo goed tegenkan. Eigenlijk is het logisch dat hij een keer vast zou komen te zitten. Dat is de conclusie die op basis van het boek wel getrokken kan worden. Het is de wijze les. Maar die wijze les wordt fantastisch aangekleed door alle leuke verhalen daar omheen.

Eén zeer bekend verhaal van Van der Gijp ontbreekt echter in het boek. Dat is zijn verhaal over de vierde man. Deze sketch is bij de vaste volgers van het programma wel bekend. Het is ook een sketch waar Van der Gijp in latere uitzendingen nog regelmatig naar zal verwijzen. Van Egmond besteedt er echter geen aandacht aan. Een gemiste kans in mijn ogen. Desalniettemin is Gijp een lekkere weglezer met een serieuze ondertoon.